MATARA

Kirpiklerimden buharlaşanlardır dünya,
Akıtabildiklerim kalan damlalarımdır,
Bu yüzden gökyüzüne şiir yazmadım hiç,
Dillendirmedim deniz özlemimi,
Türkü yakmadım bir kuşa
Aynadakileri bile sahiplenmedim!
Demir atmadım başkasının limanına
Hatta “çapa”yı çıkarıp attım gemiden.
En fazla çöp adamlar çizdim ders kitabıma
Ya da çamurdan uçurtma yaptım, -hıdrellezde- gül dalları arasına
Bir de papatya topladım anneme

Şimdi kiralık yalanlarla oyalanıyorum
Ve asla kökler salmıyorum mekânlara
Göçebe kâfilesindeki matara gibiyim
Yalnızca dolup boşalıyorum defalarca…