Yok Bişeyim, Dünya Kaçtı Gözüme...

Nerede kalmıştık?
Garanti süresi dolmuş vaatlerde mi?
Dünyanın bütün sabahlarını alıp gitme fantazisinde mi ?
İki beden büyük düşlerde mi?
Yoksa fahişe “pembe”lerin vitrininde mi?

Ne diyorduk en son?
Tutturamayanlardan mısınız?
Öldüren acı mıydı güçlendiren?
Artık yeni şeyler mi söylecektik?
Buranın en “yerli”si Süpermen miydi?

Kimindi sıradaki parça?
Hangi filmin repliğiydi bu?
En son kaç yaşına basmıştık?
Küresel mi ısındık küreye mi ısınamadık?

Ne demiştik en son?
Yaşlanıyor muyduk kırışarak?
Yaşayarak mı intihar edecektik?
Yok ağlamıyorum!!
Yok bişeyim valla..
Dünya kaçtı gözüme yalnızca...

"SILA"SIZ SINIRLAR

Ait olmazsa bir sınır bir yere

Dolanır durur çeşitli diyarlarda

Hep gurbet türküleri söyler de

Hiç eski diş fırçası bulunmaz yanında...

SAFKAN KEDERLER

Kelimeler birikip düğümlenince kalemde

Kalem ar sayınca beyazlara ilişmeye

Beyaz ışık huzmesi olup düşünce geceye

Gece birlikte susunca bir "sağanak" ile

Sağanak yağmur olup düşünce gözlere

Gözler hemhâl olmuşken iki damla ile

Damla süzülüp kirpiklerden buluşunca sayfa ile

Sayfa kinli bakınca üzerinde gezinen ele

El uzanamaz olunca asgari bir vehme

Vehim gölgelenince safkan bir kederle

Keder kelime anlamına kırılınca perdede

Perde örtü olunca o mahrem kelimelere...

Kelimeler...

Kelimeler, toprak kokulu bir geceye

Nakarat oluverdi...

Rahman esirgesin

arsız "şair olacak olan"(!) 'ın

şerrinden kelimeleri....

Şems-i Yusuf

Şems-i Yusuf’um;

Tarih; sekiz haziran ikibindokuz pazartesi,

Sıcak bir haziran gününde bir okul binasının zemin katında, mezarlığa bakan bir pencerede, aklıma düşen Güneş;

Bilmiyorum deyebilecek mi gözlerim gözlerine…

Zamana itimadı olmayan, sırf bu yüzden gelecek zaman çekimli fiillere sahip cümleler kuramayan bir “anne” var olabilecek mi yeryüzünde ?

Şimdiden ( ve hatta yalnızca isminle var olabileceğin ihtimalini biliyorken de) tüm duyduğum hislerden daha kutsal başka bir şey uyandırdın içimde…

Esirgeyen ve bağışlayan Yaratıcı’nın gölgesinden çok küçük bir şefkat koptu geldi derinlerimden…

Şems-i Yusuf’um;

Şimdiden sana anlatmayı düşlediğim öyküler planlıyorum, ve seninle göz göze gelinceye kadar her birini içimdeki çocuğa anlatacağım…

BATIL UMUTLAR NAKARATI

“Sakın ölme,
Düş ama ölme!
Tekrar düşle ama ölme!”

Bir nakarat yankılandı bir terli kabusta,
“güçlü” sıfatının hakkını verebilmek telaşında,
Bir nemli gece, bir demli parçayla,
Kalemin kanamasının heyecanıyla,
Umutlar, “ölme” uyarısına çarpınca,

“Sakın ölme,
Düş ama ölme!
Tekrar düşle ama ölme!”

Baharın en geç cemresi beynine düştüğü için,
Ve buhurdanlığında bir sinsi koku olduğu için,
Ve savaşmak hissi ağlamak hissine galip geldiği için,
Ve gece böylesine saygılı sabaha boyun eğdiği için,
Ve içinde eriyip, içerisinde eridiği kentler için,
Ve asrı, sabrına sigorta bellediği için,
Ve kelimelerin o hain bıçak darbesi için,
Ve her nefsin ölümü tadacağını bildiği için,
Ve bir zaman önce ağlamayı ar saydığı için,

Kalemi eline aldı da düşüne sızan nakaratı yazdı sayfaları kanatarak;

“Sakın ölme,
Düş ama ölme!
Tekrar düşle ama ölme!”

"DEMLENMEK" VE "DİLLENMEK" ARASINDA...

Şair olacak olan(!) !
Biriktirdi tüm “yanış”ları yüreğinde…
Çünkü böyle kalmıştı zihninde
Susunca çoğalacak, çoğalınca pusacaktı…
Kalemi eline almayı bundan ibaret sanacaktı…

“demleneyim” dedi…
Avaz avaz susayım da demleneyim…
Kapağımı kapatayım da renk vermeyeyim..
Kelimeyi gölgeme köpek,
Hayatı dilime pelesenk…
Tutam tutam susayım da demleneyim…
Tabirini zıddıyla eyleyeyim.

Asrı sabrıma sigorta,
İsyanı ritmime son nota…

Sonra “dilleneyim” dedi,
Ateş ile gece arsında dilleneyim,
Miadı doldu diye renklerin
Sesten medet umayım, sesleneyim…
Tüten dumana kıstas külleneyim…
Uyku ile gözyaşı arasında dilleneyim,
Gökyüzüne bakıp kargayı yeniden dinleyeyim…

naklen yayın...

Şimdilik “ben” zamirinin üzeri çizildi. “hiç” sıfatınınsa altı… ve bu cümleler böylece upuzun ve sürekli nükseden bir çizgide, şerit değiştiremeden kalacak!...